07:29
ไม่รู้มีใครคิดอย่างผมหรือเปล่า ผมรู้ตัวมานานแ้ล้วว่าผมเป็นคนครึ่งๆกลางๆ ไม่เคยคิดทำอะไรให้มันสำเร็จ ทั้งๆที่รู้ว่าความสามารถตัวเองมีพอให้ไปถึง แต่มี่สิ่งต่างๆมากมายเข้ามาเสมอ มันทำให้ผมลังเล และคิดทบทวนว่ามันดีแล้วหรือ ถ้ามันยังไม่ดีเราสามารถปรับแก้อะไรได้บ้าง วิเคราะห์มันเข้าไปลึกๆ บ้างครั้งอาจคิดลึกไปจนน่าปวดหัว ผมเป็นคนชอบคิดชอบจิตนาการ ผมรู้ว่าอายุขนาดผมเนี้ย ประสบการณ์ยังน้อยกว่าใครหลายคน แต่ความสามารถด้านวิเคราะห์คาดเดากับเหนือกว่าคนอื่น

ผมไม่อยากทำงานจนสำเร็จ เพราะสำเร็จแล้วผมไม่สามารถจะปรับแก้อะไรมันได้อีก คิดแล้วกว่าเหนือใจ อย่างปลดปล่อยมันออกๆไปซะบ้างๆ

คิดอย่างนี้มาเรื่องๆจนดูเหมือนเป็นคนครึ่งๆกลางๆทำอะไรก็ไม่สำเร็จ จนรู้สึกเกรียดตัวเองในบ้างครั้ง จนแทบบ้าอยู่แล้ว สรุปแล้วคือผมก็แค่คนครึ่งๆกลางเท่านั้นแหละ ทำได้ทุกอย่างแต่ไม่เคยจริงจังกับมันเลยสักอย่าง
04:13

อีกงาน

04:10

งานนี้วาดแก้มือให้เพื่อนคนหนึ่งก่อนจบ
02:10

ได้แค่แอบมอง

Diamonds in My Heart

Powered by mp3skull.com

เสียง…เสียงเอะอะ ดังระงม ผู้คนมากมาย หลากหลาย ครอบครัวเดินพัดผ่านกันไปมาราวคลื่นทะเลที่ ดูสับสน และวุ่นวาย ในเมืองใหญ่แห่งนี้ ฉันรู้ว่าตอนนี้ฉันกำลังจ้องมองไปที่ชายคนหนึ่ง เขายืนเหม่อมองสวนดองไม้ ที่ฉันเคยเดินผ่าน สวนดอกไม้นั้น ฉันยอมรับเลยว่ามันสวยจริงๆ

เขาหันสายหันขวา ราวกับรับรู้ได้ถึงสายตาของฉัน ฉันรีบหลบเข้ามาในบ้าน แล้วบีบที่หน้าอก หัวใจฉันเต้นดังตุก ตุก! สักพักฉันก็มองไปที่นอกหน้าต่างอีกครั้ง เขาคนนั้นหายไปแล้ว

ในระหว่างที่ฉันกำลังจ้องมองพวกเข้าเหล่านั้น ฉันรู้สึกเย็นเฉียบที่กลางหน้าผาก ความรู้สึกเย็บวูบเฉียดเข้าไปสุด ขั้วหัวใจ ฉันอดที่จะกอดรันตัวเองอย่างหนาวสั้นไม่ได้ ฉันเอือมมือไปแตะที่หน้าผาก ฉันรู้สึกได้ถึงความชุ่มชื้น ขณะนั้นฉันก็เงยขึ้นมองท้องฟ้าด้วย ฉันรู้สึกได้ว่ามีอะไีร ตกลงมากระทบที่ดวงตาของฉัน

ฉันรู้สึกเย็บวูบที่หัวใจเบาๆ แล้วหรีตาลงทันที แต่ก็ไม่อาจหยุดทัน ฉันรีบขยี้ตาฉันเอง อย่างรวดเร็ว ความจริงฉันไม่ได้รู้สึกแสบตา แต่ฉันรู้สึกระคายเคืองในดวงตาของฉัน

ฉันรู้สึกชุ่มชื่นในดวงตาของฉันอีกด้วยฉันแยกไม่ออกว่ามันดีหรือมันแย่ กันแน่ ฝนเีริ่มทิ้งตัวลงมา จากที่ละนิด ก็เริ่มมาขึ้นเรื่อยๆ

ฉันสลัดความคิด แล้วขยับตัวผละลงจากเตียงนอนของฉัน เตียงนอนของฉันอยู่ติดริมขอบหน้าต่าง ฉันสามารถ ดูผู้คนในเมืองได้ทุกเวลา ฉันทำอย่างนั้นทุกวันจนเป็นงานอดิเรก ไปเสียแล้ว

แต่เอ๊ะ!!..



ฉันลืมปิดหน้าต่าง นั่น ทำให้ฉันรีบสาวเท้าเครื่องตัวตรงไปที่หน้าต่าง ทว่า กระถางดอกไม้ ที่ฉันตั้งไว้ริบหน้าต่างเพื่อรับแสงแดดของรุ่งอรุณยามเช้า กลับเรียกความสนใจของฉันเสียก่อน

ความคิดหนึ่งแทรงเข้ามา ฉันเอือมมือไปคว้า กระถ่างดอกไม้ แล้วพยายาม ดึงตัวให้ชิบขอบหน้าตา แล้วยื่นกระถางดอกไม้ออกไปรับสายฝนที่ค่อยๆถยอยตกลงมา

ขณะนั้นฉันคิดว่ามันคงเบงบานกว่านี้ เบงบานราวกับดอกไม้ในสวน ดองไม้ของฉันแด่ชายคนหนึ่ง…


ที่ฉันได้แต่เพียงแค่แอบมอง…