ไม่รู้มีใครคิดอย่างผมหรือเปล่า ผมรู้ตัวมานานแ้ล้วว่าผมเป็นคนครึ่งๆกลางๆ ไม่เคยคิดทำอะไรให้มันสำเร็จ ทั้งๆที่รู้ว่าความสามารถตัวเองมีพอให้ไปถึง แต่มี่สิ่งต่างๆมากมายเข้ามาเสมอ มันทำให้ผมลังเล และคิดทบทวนว่ามันดีแล้วหรือ ถ้ามันยังไม่ดีเราสามารถปรับแก้อะไรได้บ้าง วิเคราะห์มันเข้าไปลึกๆ บ้างครั้งอาจคิดลึกไปจนน่าปวดหัว ผมเป็นคนชอบคิดชอบจิตนาการ ผมรู้ว่าอายุขนาดผมเนี้ย ประสบการณ์ยังน้อยกว่าใครหลายคน แต่ความสามารถด้านวิเคราะห์คาดเดากับเหนือกว่าคนอื่น
ผมไม่อยากทำงานจนสำเร็จ เพราะสำเร็จแล้วผมไม่สามารถจะปรับแก้อะไรมันได้อีก คิดแล้วกว่าเหนือใจ อย่างปลดปล่อยมันออกๆไปซะบ้างๆ
คิดอย่างนี้มาเรื่องๆจนดูเหมือนเป็นคนครึ่งๆกลางๆทำอะไรก็ไม่สำเร็จ จนรู้สึกเกรียดตัวเองในบ้างครั้ง จนแทบบ้าอยู่แล้ว สรุปแล้วคือผมก็แค่คนครึ่งๆกลางเท่านั้นแหละ ทำได้ทุกอย่างแต่ไม่เคยจริงจังกับมันเลยสักอย่าง
04:13
02:10
07:06
biomega
บังเอิญท่องเว็บอยู่ดีๆไปเจอมังงะบนเว็บ http://www.anity.net/biomega เรื่อง biomega
พออ่านไปแล้วรู้สึกคุ้นกับลายเส้นกับรูปแบบตัวละครแล้วแนวของเรื่อง ผมเคยอ่านมังงะของนักแต่งคนนี้ตอนยังเป็นมือใหม่อยู่ ชอบมากเลยเป็นแนวที่ผมชอบที่สุดเลยมั้ง แต่เนื้อเรื่องใน biomega ไม่เหมือนเนื้อเรื่องในมังงะที่ผมเคยอ่าน อันที่จริงอันที่ผมเคยอ่านจะเข้าใจยากกว่าเรื่องbiomega สักหน่อย
เมื่อโลกมนุษย์ถูกคุกคามจากเชื้อไวรัสที่ชื่อ NS5 จากผู้ที่ต้องการยึดครอง …องค์กรมืด….ที่ไม่ได้มีจุดประสงค์ที่จะทำลายโลกเพียงอย่างเดียว……เขาจึงถูก สร้างขึ้นมาเพื่อต่อกรกับความอหังการของผู้ที่อยู่เบื้องหลังความเลวร้าย ครั้งนี้…..หนึ่งเดียวผู้นี้…คือความหวังเดียวที่จะนำสันติภาพและความผาสุข กลับสู่โลกมนุษย์ของพวกเรา “คาโนเอะ ซุยอิจิ”(ตัวเอกของเรื่อง) และระบบสมองกลอัจฉริยะคู่ใจ “คาโนเอะ ฟูยุ” พร้อมทั้งมอเตอร์ไซค์คู่ใจสุดไฮเทค….อย่างก็ไรก็ตาม…ภาระกิจจของพวกเขาถูก ขัดขวางโดยจากหน่วยงานกระทรวงสารธารณะสุข ตลอดจนเหล่าร้ายที่ลักพาตัว “อิออน กรีน” ผู้เป็นกุญแจสำคัญที่สามารถจัดการเชื้อร้ายให้ราบคาบ….พวกเขาจะสามารถ ยับยั้งแผนการอันชั่วร้ายจากองค์กรมืดได้หรือไม่? โปรดติดตามอ่านต่อ……ใน….. BIOMEGA เชื้อนรกต่างดาวถล่มโลก
หวังว่านักแต่งยังคงเนื้อเรื่องในแบบเดิม มันเป็นเอกรักษ์มากผมชอบ เนื้อหาแบบต่อสู้เรียบๆแต่ซับซ่อนในตัวเองของมันเอง คำพูดสั้นๆแน่นรูปภาพ แต่ยังอธิบายเนื้อเรื่องได้ดี จะให้ไม่ชอบได้ไงละครับแบบนี้
และจุดเด่นของนักเขียนคนนี้คือ บันใดที่ไม่รู้จะสูงไปถึงไหน ซอมบี้ที่วาดได้เก่งสุดๆ
พออ่านไปแล้วรู้สึกคุ้นกับลายเส้นกับรูปแบบตัวละครแล้วแนวของเรื่อง ผมเคยอ่านมังงะของนักแต่งคนนี้ตอนยังเป็นมือใหม่อยู่ ชอบมากเลยเป็นแนวที่ผมชอบที่สุดเลยมั้ง แต่เนื้อเรื่องใน biomega ไม่เหมือนเนื้อเรื่องในมังงะที่ผมเคยอ่าน อันที่จริงอันที่ผมเคยอ่านจะเข้าใจยากกว่าเรื่องbiomega สักหน่อย
เมื่อโลกมนุษย์ถูกคุกคามจากเชื้อไวรัสที่ชื่อ NS5 จากผู้ที่ต้องการยึดครอง …องค์กรมืด….ที่ไม่ได้มีจุดประสงค์ที่จะทำลายโลกเพียงอย่างเดียว……เขาจึงถูก สร้างขึ้นมาเพื่อต่อกรกับความอหังการของผู้ที่อยู่เบื้องหลังความเลวร้าย ครั้งนี้…..หนึ่งเดียวผู้นี้…คือความหวังเดียวที่จะนำสันติภาพและความผาสุข กลับสู่โลกมนุษย์ของพวกเรา “คาโนเอะ ซุยอิจิ”(ตัวเอกของเรื่อง) และระบบสมองกลอัจฉริยะคู่ใจ “คาโนเอะ ฟูยุ” พร้อมทั้งมอเตอร์ไซค์คู่ใจสุดไฮเทค….อย่างก็ไรก็ตาม…ภาระกิจจของพวกเขาถูก ขัดขวางโดยจากหน่วยงานกระทรวงสารธารณะสุข ตลอดจนเหล่าร้ายที่ลักพาตัว “อิออน กรีน” ผู้เป็นกุญแจสำคัญที่สามารถจัดการเชื้อร้ายให้ราบคาบ….พวกเขาจะสามารถ ยับยั้งแผนการอันชั่วร้ายจากองค์กรมืดได้หรือไม่? โปรดติดตามอ่านต่อ……ใน….. BIOMEGA เชื้อนรกต่างดาวถล่มโลก
หวังว่านักแต่งยังคงเนื้อเรื่องในแบบเดิม มันเป็นเอกรักษ์มากผมชอบ เนื้อหาแบบต่อสู้เรียบๆแต่ซับซ่อนในตัวเองของมันเอง คำพูดสั้นๆแน่นรูปภาพ แต่ยังอธิบายเนื้อเรื่องได้ดี จะให้ไม่ชอบได้ไงละครับแบบนี้
และจุดเด่นของนักเขียนคนนี้คือ บันใดที่ไม่รู้จะสูงไปถึงไหน ซอมบี้ที่วาดได้เก่งสุดๆ
10:58
คำคืนที่ยาวนาน
เป็นคำคืนที่หน้าเบื่อหนาย และเงียบสงบ ราวกับว่าจะไม่มีอะไรเลยอยู่บนโลกใบนี้
ถ้าหาก มองตัวเราจากบนท้องฟ้า ก็คงเห็นเป็นเพียงจุดเล็กๆจุดหนึ่งที่ไม่มีค่าอะไรมาเกินไปจาก
จุดด่างดำบนผิวเสื้อ เป็นบ้างสิ่งบ้างอย่างที่ดูไม่มีคุณค่า และไม่ควรที่จะมีอยู่
เรามักที่จะถามตัวเองซ่ำๅกันเสมอว่า "เราเกิดมาเพื่ออะไร" "จำเ็ป็นไหมที่จะเดินบนโลกนี้"
"ถ้าเดินแล้วสะดุดล้มละ แล้วเราจะเดินต่อไปได้อีกไหม"ถึงแม้ว่า...จะนั่งเฝ่ามองและถามท้องฟ้าสักกี่ครั้งกี่คราว
ก็ไม่ได้คำตอบ ที่กำลังเฝ่าค้นหา ตัวเรานั้นเป็นอะไรที่ยากจะคาดเดา เพียงค้นหา...เพียงเฝ่ารอ...
และอาจไม่ได้คำตอบเลย...ในบ้างครั้งเรารู้สึกกลัว... กลัวว่าถ้าเผลอหลับลงไปแล้ว...อาจไม่ได้ตื่นขึ้นมา แต่ในบ้างครั้งก็อยากที่จะหลับไม่มีวันตื่น
แล้วมักตั้งคำถามอยู่เสมอ ก่อนที่ตัวเองจะเผลอหลับไป ถึงแม้ว่าจะไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเลยก็ตาม ถึงแม้ว่า
ทุกอย่างจะเป็นแค่ความคิดเผลอฝันของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ถึงแม้ว่าตัวเราจะไม่มีคุณค่าในสายตาของท้อง
ฟ้า... แต่อย่างน้อย เราก็มีคุณค่าในตัวเราเอง เราเกิดเพียงค้นหาบ้างสิ่งบ้างอย่าง และอาจ...
จะไม่เจอมันเลย...
เราเชื่ออย่างนั้น
ถ้าหาก มองตัวเราจากบนท้องฟ้า ก็คงเห็นเป็นเพียงจุดเล็กๆจุดหนึ่งที่ไม่มีค่าอะไรมาเกินไปจาก
จุดด่างดำบนผิวเสื้อ เป็นบ้างสิ่งบ้างอย่างที่ดูไม่มีคุณค่า และไม่ควรที่จะมีอยู่
เรามักที่จะถามตัวเองซ่ำๅกันเสมอว่า "เราเกิดมาเพื่ออะไร" "จำเ็ป็นไหมที่จะเดินบนโลกนี้"
"ถ้าเดินแล้วสะดุดล้มละ แล้วเราจะเดินต่อไปได้อีกไหม"ถึงแม้ว่า...จะนั่งเฝ่ามองและถามท้องฟ้าสักกี่ครั้งกี่คราว
ก็ไม่ได้คำตอบ ที่กำลังเฝ่าค้นหา ตัวเรานั้นเป็นอะไรที่ยากจะคาดเดา เพียงค้นหา...เพียงเฝ่ารอ...
และอาจไม่ได้คำตอบเลย...ในบ้างครั้งเรารู้สึกกลัว... กลัวว่าถ้าเผลอหลับลงไปแล้ว...อาจไม่ได้ตื่นขึ้นมา แต่ในบ้างครั้งก็อยากที่จะหลับไม่มีวันตื่น
แล้วมักตั้งคำถามอยู่เสมอ ก่อนที่ตัวเองจะเผลอหลับไป ถึงแม้ว่าจะไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเลยก็ตาม ถึงแม้ว่า
ทุกอย่างจะเป็นแค่ความคิดเผลอฝันของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ถึงแม้ว่าตัวเราจะไม่มีคุณค่าในสายตาของท้อง
ฟ้า... แต่อย่างน้อย เราก็มีคุณค่าในตัวเราเอง เราเกิดเพียงค้นหาบ้างสิ่งบ้างอย่าง และอาจ...
จะไม่เจอมันเลย...
เราเชื่ออย่างนั้น
11:48
พึ่งเริ่มตั้ง บอร์กครั้งแรก ฮะ ฮะ
ไม่รู้ว่าทำไม่วันนี้อยากมีบอร์กเป็นของตัวเองกัันน่า....แต่วันนี้ก็เป็นหัวที่น่าเบื่อสุดอีกวันหนึ่ง....
จะพยายามไปเพื่ออะไรกันน่ะปวดหัวจริงๆ.....................พึ่งมาพบเส้นทางที่เป็นตัวเองเอาตอนนี้มันก็สายไปแล้ว
แต่ผมก็ยังพอเปลี่ยนได้บ้าง...............
ถ้ามีความอดทนพอ
สมัครสมาชิก:
ความคิดเห็น (Atom)
