คำคืนที่ยาวนาน

เป็นคำคืนที่หน้าเบื่อหนาย และเงียบสงบ ราวกับว่าจะไม่มีอะไรเลยอยู่บนโลกใบนี้

ถ้าหาก มองตัวเราจากบนท้องฟ้า ก็คงเห็นเป็นเพียงจุดเล็กๆจุดหนึ่งที่ไม่มีค่าอะไรมาเกินไปจาก

จุดด่างดำบนผิวเสื้อ เป็นบ้างสิ่งบ้างอย่างที่ดูไม่มีคุณค่า และไม่ควรที่จะมีอยู่

เรามักที่จะถามตัวเองซ่ำๅกันเสมอว่า "เราเกิดมาเพื่ออะไร" "จำเ็ป็นไหมที่จะเดินบนโลกนี้"

"ถ้าเดินแล้วสะดุดล้มละ แล้วเราจะเดินต่อไปได้อีกไหม"ถึงแม้ว่า...จะนั่งเฝ่ามองและถามท้องฟ้าสักกี่ครั้งกี่คราว

ก็ไม่ได้คำตอบ ที่กำลังเฝ่าค้นหา ตัวเรานั้นเป็นอะไรที่ยากจะคาดเดา เพียงค้นหา...เพียงเฝ่ารอ...

และอาจไม่ได้คำตอบเลย...ในบ้างครั้งเรารู้สึกกลัว... กลัวว่าถ้าเผลอหลับลงไปแล้ว...อาจไม่ได้ตื่นขึ้นมา แต่ในบ้างครั้งก็อยากที่จะหลับไม่มีวันตื่น

แล้วมักตั้งคำถามอยู่เสมอ ก่อนที่ตัวเองจะเผลอหลับไป ถึงแม้ว่าจะไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเลยก็ตาม ถึงแม้ว่า

ทุกอย่างจะเป็นแค่ความคิดเผลอฝันของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ถึงแม้ว่าตัวเราจะไม่มีคุณค่าในสายตาของท้อง

ฟ้า... แต่อย่างน้อย เราก็มีคุณค่าในตัวเราเอง เราเกิดเพียงค้นหาบ้างสิ่งบ้างอย่าง และอาจ...


จะไม่เจอมันเลย...


เราเชื่ออย่างนั้น